Terug naar Eden: Christus als hogepriester en de heling van de Schepping, door David Roef Nieuwejaers (NL)

In het Johannesevangelie bidt Christus vlak voor zijn arrestatie zijn hogepriesterlijk gebed. Hij vraagt om verheerlijking, eenheid onder zijn discipelen en voor alle toekomstige gelovigen:

“Dat zij allen één mogen zijn, Vader. Zoals U in Mij bent en Ik in U, laat hen zo ook in ons zijn…”

Wat betekenen deze indringende woorden, en waarom wordt Christus onze hogepriester genoemd?

We benaderen deze vragen zowel vanuit de vroegchristelijke als vanuit de oud-joodse traditie, met bijzondere aandacht voor de Eerste Tempel mystiek (ca. 1000–586 v.Chr.). Daarin wordt duidelijk dat de oorspronkelijke tempel veel meer was dan alleen een plaats van offers: zij was een kosmisch heiligdom waar hemel en aarde elkaar ontmoeten, een symbolische verbeelding van paradijselijke orde en schoonheid. De hogepriester trad in die tempel op als vertegenwoordiger van de mensheid, als een nieuwe Adam, die de Glorie van de Heilige binnenging en zo genezing en vernieuwing over de wereld bracht.

Tegen deze achtergrond verschijnt Christus als de hemelse hogepriester die het ware heiligdom binnengaat — het Koninkrijk der Hemelen — en daarmee de toegang tot Gods heerlijkheid ontsluit om ons terug te voeren in de liturgie van de schepping. Zijn gebed reikt dan ook verder dan een louter kerkelijke of religieuze opvatting van eenheid. Hij bidt om het herstel van onze oorspronkelijke roeping: deel te nemen aan de liefde van het goddelijke leven, zodat ieder mens zelf tempel en priester wordt, in een helende verbondenheid met al wat leeft.